Łokieć tenisisty – przyczyny, objawy i skuteczna terapia

Czym jest łokieć tenisisty?

To potoczna nazwa tendinopatii wspólnego przyczepu ścięgien prostowników nadgarstka. Tkanki te pracują podczas chwytania, przenoszenia przedmiotów i stabilizowania nadgarstka. Gdy obciążenie szybko wzrasta albo regeneracja jest niewystarczająca, okolica może stać się bolesna i mniej tolerować codzienne zadania.

Problem nie zawsze wiąże się ze stanem zapalnym, dlatego samo „gaszenie zapalenia” nie musi wystarczyć. Celem jest przywrócenie ścięgnom zdolności do przenoszenia obciążeń i stopniowy powrót do czynności, które wcześniej prowokowały ból.

Objawy i osoby narażone

Typowy jest ból po zewnętrznej stronie łokcia, czasem schodzący w dół przedramienia. Może nasilać się przy ściskaniu dłoni, odkręcaniu słoika, podnoszeniu czajnika, pracy przy komputerze lub używaniu narzędzi. Narażone są osoby wykonujące powtarzalne ruchy dłonią, pracownicy manualni, muzycy i sportowcy rakietowi.

Jeśli występuje wyraźne drętwienie, znaczne osłabienie ręki, świeży uraz, duży obrzęk albo ból nocny niezależny od pozycji, potrzebna jest szersza ocena. Podobne objawy mogą pochodzić także z nerwu, stawu łokciowego lub odcinka szyjnego.

Jak wygląda fizjoterapia?

Fizjoterapeuta analizuje aktywności, które przeciążają rękę, bada siłę chwytu, pracę nadgarstka, ruchomość łokcia, barku i szyi. Pierwszym krokiem bywa czasowa modyfikacja najbardziej drażniących zadań — nie zawsze ich całkowite wyłączenie. Pomocne może być rozłożenie pracy na krótsze części, zmiana chwytu lub ergonomii.

Terapia manualna może krótkotrwale zmniejszać dolegliwości i ułatwiać ćwiczenia. Najważniejsze są jednak ćwiczenia stopniowo obciążające prostowniki nadgarstka i całe ramię. Zaczyna się od poziomu dobrze tolerowanego, a następnie zwiększa opór, liczbę powtórzeń i szybkość ruchu.

Ćwiczenia i odciążenie

Program może obejmować ćwiczenia izometryczne, powolne unoszenie nadgarstka z ciężarem, wzmacnianie chwytu oraz pracę nad barkiem i łopatką. Dopuszczalny poziom dyskomfortu ustala się indywidualnie. Ważna jest reakcja nie tylko w trakcie, lecz także kilka godzin później i następnego dnia.

Powrót do funkcji

Powrót powinien być stopniowy. Najpierw zwiększa się tolerancję prostych zadań, potem dłuższej pracy lub treningu, a na końcu szybkich i mocnych ruchów. Poprawa bywa stopniowa, ponieważ ścięgna adaptują się wolniej niż mięśnie. Konsekwentny plan jest zwykle skuteczniejszy niż częste zmienianie przypadkowych metod.